Minister Hans Vijlbrief van Sociale Zaken en Werkgelegenheid liet de LCR weten graag te willen spreken met drie mensen die te maken hebben met de WIA. Alle drie vertelden ze hun persoonlijke verhaal over de hobbels die zij ervaren. Het waren vaak situaties die de minister toch wakker schudden. De persoonlijke verhalen gingen allemaal over verschillende problemen rondom re-integratie.
Als eerste sprak de minister met bakker Henk (66). Na een operatie aan zijn rechterhand kon Henk zijn werk niet meer volledig doen. Tien uur per week werken lukte nog wel. De arbodienst dacht dat het beter zou zijn als Henk (vanwege de Wet verbetering poortwachter) naar een andere werkgever werd begeleid (een spoor 2-traject). Henk en zijn werkgever vonden omscholing of werk elders, ook omdat Henk al in de 60 was, weinig zinvol. Uiteindelijk kreeg Henk een WIA-uitkering voor de uren die hij niet meer kan werken. Hij werkt nog steeds bij zijn eigen werkgever, maar dan voor veel minder uren. Een voorbeeld van hoe het óók kan. De minister gaf ook aan hier blij mee te zijn.
Daarna vertelde Ilona (42) haar verhaal. Ze werd in januari 2025 ziek doordat de combinatie van werk en haar thuissituatie te zwaar werd. Later herstelde zij vrijwel volledig en ze begon in januari 2026 met re-integreren. Haar werkgever wilde haar, ondanks passende vacatures en het oordeel van de bedrijfsarts dat zij haar eigen werk weer kan doen, niet terugplaatsen of haar uren betalen. De werkgever wil duidelijk dat Ilona elders gaat werken. UWV kon door personeelsgebrek geen oordeel geven. De externe werkplek waar zij voor re-integratie werkte, zou niet leiden tot een baan. Er is nog altijd geen duidelijkheid over het toekomstige werk van Ilona en dat is zwaar, zo zag ook minister Vijlbrief. Ondanks goede wil en bedoelingen kan iemand toch klem blijven zitten in het systeem.
Tot slot schoof Eefje (37) bij de minister aan. Zij kreeg als kind een hersenbloeding, maar bouwde dankzij een drain een loopbaan in personeelsmanagement op. Ze verhuisde zelf naar het buitenland, viel daar uit door een verkeerde diagnose en kwam terug naar Nederland. Ze heeft nu ernstige gezondheidsproblemen en blijvende beperkingen. Na meerdere mislukte re-integratietrajecten kreeg ze een IVA-uitkering. Omdat ze in het buitenland had gewerkt, viel die laag uit. Het wegvallen van de arbeidskorting gaf haar een extra financiële tik. Ze is inmiddels succesvol behandeld en wil graag weer aan het werk. Juist dat is vanuit de IVA lastig omdat zij volgens de regels een beschermde werkplek nodig heeft die UWV niet gemakkelijk kan bieden. Dat zorgde voor verbazing bij minister Vijlbrief: dat Eefje ondanks haar opleiding en ervaring tussen wal en schip valt.
De minister gaf aan dat de gesprekken zeer waardevol voor hem waren, twee dagen voordat hij ging onderhandelen met de sociale partners over een mogelijk sociaal akkoord. Henk, Ilona en Eefje waren alle drie erg blij dat ze hun verhaal aan de minister kwijt konden.
Op de foto: Minister Vijlbrief met de drie ervaringsdelers en de LCR-delegatie in De Mussen, het oudste buurtcentrum van Nederland, dat dit jaar zijn honderdjarig bestaan viert.
Wil je op de hoogte blijven van wat er speelt binnen de LCR en de onderwerpen waarmee wij ons bezighouden? Schrijf je dan in voor onze nieuwsdienst.